Αθλητικό magazino

ένα site για όσους… ψάχνονται στα αθλητικά απο τον Δημήτρη Κωτσέλη

ΑΘΛΗΤΙΚΑ… ΠΑΡΑΞΕΝΑ

ΠΕΡΙΕΡΓΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ!!!

Αθήνα, 1896
– Ακόμα ένα ποτηράκι …
Ο Σπύρος Λούης, «μυθικός» νικητής του Μαραθωνίου δρόμου το 1896,
αμέσως μετά τον τερματισμό αρνήθηκε να πιει από τα επίσημα αναψυκτικά
των διοργανωτών και το έριξε έξω προτιμώντας μερικά ποτηράκια κρασί!

– Ενώπιον του Εξοχωτάτου …
Ο Γάλλος δρομέας των 100 μέτρων, Τουρνουά, πήρε μέρος στον αγώνα
φορώντας λευκά γάντια. «Τρέχω μπροστά στον Βασιλιά», ήταν η
αφοπλιστική του εξήγηση.

– Πολυσυμμετοχικότητα
Πολλοί τουρίστες που είχαν έρθει για να παρακολουθήσουν τους αγώνες,
ενθουσιασμένοι από το γενικότερο κλίμα που επικρατούσε εκείνες τις
μέρες στην Αθήνα, δήλωσαν συμμετοχή σε διάφορα αθλήματα με
χαρακτηριστικότερη την περίπτωση του Άγγλου Τζον Μπόλαντ, ο οποίος
κέρδισε χρυσά μετάλλια στο απλό και το διπλό του τένις, αναπληρώνοντας
έναν αθλητή που αρρώστησε.

– Να το πάρεις το κορίτσι …
Ο μεγάλος εθνικός ευεργέτης Γεώργιος Αβέρωφ θέλησε να «ξεφορτωθεί» την
κόρη του και πρότεινε στον Σπύρο Λούη να του τη δώσει για νύφη. Ο
νερουλάς δε μάσησε και το συνοικέσιο δεν έλαβε αίσιο τέλος.

Παρίσι, 1900
– Ο άγνωστος πιτσιρικάς
Σε ηλικία μόλις 9 ετών, ένας μικρός Γάλλος κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο
με την ολλανδική ομάδα της δικώπου με πηδαλιούχο.
Ο πιτσιρικάς αντικατέστησε τον κανονικό πηδαλιούχο, ο οποίος
αποκλείστηκε ως υπέρβαρος και έγινε έτσι ο νεότερος Ολυμπιονίκης.
Κανείς δεν έμαθε ποτέ το όνομά του, αφού ο μείραξ εξαφανίστηκε μετά
την απονομή, προφανώς φοβούμενος το μπερντάκι από τον πατέρα του που
θα τον αναζητούσε για πολλές ώρες χωρίς αποτέλεσμα.

– Χρυσά κατόπιν εορτής
Η ανοργανωσιά βασίλευε στους Αγώνες του Παρισιού. Ο Μισέλ Τεατό,
νικητής του Μαραθωνίου, παρέλαβε το μετάλλιό του 12 χρόνια μετά, ενώ η
Μάργκαρετ Άμποτ – φοιτήτρια των καλών Τεχνών – αποφάσισε να πάρει
μέρος στο αγώνισμα του γκολφ, κέρδισε το χρυσό, αλλά μέχρι το θάνατό
της πίστευε πως είχε πάρει μέρος σε κάποιο τουρνουά.

– Θα σου σπάσω τα μούτρα …
Ο Αμερικανός Άλβιν Κρένζλαϊν κέρδισε τέσσερα χρυσά στον στίβο, όμως το
τελευταίο ήταν το πλέον επεισοδιακό. Στον τελικό του μήκους, ο Άλβιν
κέρδισε τον κύριο αντίπαλό του Μέγιερ Πρίνστάιν για μόλις ένα
εκατοστό, με αποτέλεσμα ο τελευταίος να τον γρονθοκοπήσει εκτός εαυτού
στο πρόσωπο!

Σεντ Λούις, 1904
– Γυμναστής με πόδι … πειρατή
Ο Αμερικανός Τζορτζ Άιζερ κέρδισε τέσσερα μετάλλια (δυο χρυσά, ένα
ασημένιο και ένα χάλκινο) στη γυμναστική με ένα ξύλινο πόδι, αφού
μικρός είχε ακρωτηριαστεί από ένα τρένο τη στιγμή που έπαιζε στις
ράγες.

– Φέρτε μου να πιω το ακριβότερο πιοτό …
Ο Ούγγρος Λάγιος Γκέντσι συνήθιζε να πίνει κρασί πριν τους αγώνες για
να μπει στο κέφι και να κάνει καλές επιδόσεις. Ήταν από τα φαβορί για
την κατάκτηση ενός μεταλλίου, μέχρι τη στιγμή που οι άνθρωποι της
αποστολής ανακάλυψαν την καβάντζα του και έκρυψαν τα μπουκάλια.
Αποτέλεσμα; Ο Λάγιος ήρθε μόλις τέταρτος με άλμα στο 1.75. Την
επόμενη, όταν και του επεστράφη ο οίνος, ο θεριακλής Ούγγρος σε
ανεπίσημο αγώνα πέρασε με άνεση το 1.80!!!

Λονδίνο, 1908
– Ένα κατοστάρι … εννιά μέτρα μακρύτερο
Οι κολλημένοι με τις γιάρδες Εγγλέζοι, αποφάσισαν τελικά να
υιοθετήσουν το μετρικό σύστημα, όχι όμως χωρίς γκρίνια. Το βρετανικό
κοινό θεώρησε άδικη αυτή την αλλαγή, αφού οι αθλητές της χώρας τους
έπρεπε να ξεχάσουν τις 100 γιάρδες (91 μέτρα περίπου) και να τρέξουν
εννιά μέτρα παραπάνω.

– Χρυσός εξηντάρης
Ο παππούς από τη Σουηδία, Όσκαρ Σουάν, κέρδισε ένα χάλκινο και δυο
χρυσά μετάλλια στη Σκοποβολή. Ο 60χρονος «αετομάτης» πρόσθεσε το 1912
άλλα δυο μετάλλια στη συλλογή του, ενώ το 1920, σε ηλικία πλέον 72
ετών, έσπασε όλα τα ρεκόρ φεύγοντας από την Αντβέρπη με ένα ακόμα
ασημένιο στις αποσκευές του.

– Ο λαστιχένιος Γιούρι
Οι γιατροί τού είχαν ξεκαθαρίσει πως δεν θα ξαναπερπατούσε λόγω της
παραλυτικής πολιομυελίτιδας από την οποία προσβλήθηκε όταν ήταν
μικρός. Όμως ο Ρέιμοντ Γιούρι δεν το έβαλε κάτω, επινόησε δικές του
ασκήσεις και μετά από πολύχρονη και σκληρή προσπάθεια, κατάφερε να
ξανασταθεί όρθιος. Από εκείνη τη στιγμή σάρωσε όλα τα μετάλλια στα
άλματα (1900, 1904, 1908, 6 χρυσά σε μήκος και ύψος άνευ φοράς),
αποκτώντας το προσωνύμιο «λαστιχένιος».

Στοκχόλμη, 1912
– Που πήγε ο Κανικούρι, οέο;
Ο Ιάπωνας μαραθωνοδρόμος Κανικούρι δεν τερμάτισε ποτέ, αλλά το
μυστήριο το έλυσε ο ίδιος αφού πρώτα παρήλθε μισός αιώνας. Ενώ
βρισκόταν στο 20ο χιλιόμετρο της διαδρομής, υπέκυψε στην πρόσκληση
κάποιων θεατών και πήγε κοντά τους για να δροσιστεί. Αμέσως μετά
ένιωσε τύψεις (αφού κάτι τέτοιο ήταν αντικανονικό) και αντί για τον
τερματισμό, προτίμησε να γυρίσει κρυφά στην Ιαπωνία.

– Μαραθώνιο θύμα
Εκτός από τη ντροπή που ένιωσε ο Κανικούρι, ο Μαραθώνιος της
Στοκχόλμης επιφύλαξε και ένα τραγικό συμβάν.
Ο Πορτογάλος αθλητής Φρανσίσκο Λάζαρο κατέρρευσε στο 30ο χιλιόμετρο,
μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο, αλλά δυστυχώς μια μέρα αργότερα
έχασε τη μάχη, αφήνοντας την τελευταία του πνοή.

– Πέρνα με να σε περνώ
Ο Φινλανδός Χέινς Κολεμάινεν κατέκτησε 4 χρυσά μετάλλια στους δρόμους
αντοχής. Η κούρσα όμως των 5000 μέτρων έμεινε στην ιστορία, αφού ο
Κολεμάινεν και ο αντίπαλός του Γάλλος Ζαν Μπουέν, προσπέρασαν ο ένας
τον άλλο 16 φορές.
Ο μεγάλος Φινλανδός ήταν ο πρώτος αθλητής που χρησιμοποίησε ψυχολόγο
στην προετοιμασία του.

Αμβέρσα, 1920
– Κάνα ζευγάρι παπούτσια ρε παιδιά;
Ο άνθρωπος που νίκησε τον μεγάλο Πάαβο Νούρμι στα 5 χιλιόμετρα ήταν
ένας φανατικός καπνιστής, ο Γάλλος Ζοζέφ Γκιγμό, ο οποίος πήρε και το
ασημένιο στα 10.000 μέτρα, διαδρομή την οποία έτρεξε με δυο νούμερα
μεγαλύτερα παπούτσια, αφού τα δικά του είχαν κλαπεί την παραμονή του
αγώνα.

– Καλοκαίρια και χειμώνες …
Ο μοναδικός άνθρωπος που έχει πάρει χρυσά μετάλλια σε Θερινούς και
Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες, είναι ο Αμερικανός Έντουαρντ Ίγκαν. Το
1920 στην Αμβέρσα κέρδισε την κατηγορία ελαφρών βαρών στην πυγμαχία,
ενώ 12 χρόνια αργότερα, στους αγώνες του Λέικ Πλάσιντ, κρέμασε στο
λαιμό του άλλο ένα χρυσό, αυτή τη φορά με την ομάδα των ΗΠΑ στο
τετραπλό έλκηθρο.

– Ο Ζορό του «επέ»
Ο Ιταλός Νέντο Νάντι έχει δημιουργήσει μια από τις μεγαλύτερες
επιδόσεις στο άθλημα της ξιφασκίας, κερδίζοντας 22 αγώνες και χάνοντας
μόνο 2. Ο Νέντο λάτρευε από μικρός την ξιφομαχία, σε αντίθεση με τον
πατέρα του που την θεωρούσε επικίνδυνη και απαγόρευε αυστηρά στον γιό
του να προπονείται στο επέ.

Παρίσι 1924
– Το νου σου, δαγκώνω …
Ο Γάλλος μποξέρ Ροζέρ Μπρους αποκλείστηκε από τους κριτές στον
ημιτελικό αγώνα της κατηγορίας του, επειδή αντί να πυγμαχεί, δάγκωνε
τον αντίπαλό του στο στήθος. Το «θύμα», ο Βρετανός Χένρι Μαλίν, αφού
την έβγαλε καθαρή από τα σαγόνια του Μπρους, κέρδισε τελικά το χρυσό
μετάλλιο.

– Άλμα σε λάθος άθλημα
Ο Αμερικανός Ρόμπερτ Λεζέντρ έκανε παγκόσμιο ρεκόρ στο άλμα εις μήκος
πηδώντας 7.77μ., αλλά δεν πήρε το χρυσό μετάλλιο, πολύ απλά γιατί η
επίδοση έγινε στο αγώνισμα του δεκάθλου. Η συνολική του συγκομιδή τού
έδωσε τελικά το χάλκινο μετάλλιο. Το χρυσό στο μήκος πήρε ένας άλλος
Αμερικάνος, ο Γουίλιαμ Ντέχαρτ με άλμα στα 7.44μ.

– Η «ζαργάνα» της Μάγχης
Η Αμερικανίδα Γκέρτρουντ Έντερλ πήρε το χρυσό στα 100 μ. ελεύθερο και
μαζί φόρα για να γίνει δυο χρόνια αργότερα η πρώτη γυναίκα που
διέσχισε κολυμπώντας το στενό της Μάγχης.

Άμστερνταμ 1928
– Οι Γερμανοί ξανάρχονται …
Η επανεμφάνιση των Γερμανών – μετά από 16 χρόνια σιωπηλής τιμωρίας
λόγω του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου – συνοδεύτηκε από 31 μετάλλια (εκ των
οποίων τα 10 χρυσά) και τη δεύτερη θέση στον συγκεντρωτικό πίνακα πίσω
από τις ΗΠΑ.

– Που πας; Δε βλέπεις τις πάπιες;
Μέγιστη μορφή του Ολυμπιακού κινήματος ο Αυστραλός κωπηλάτης Χένρι
Πιρς (φωτό), ο οποίος μόλις είδε στη διάρκεια της ημιτελικής κούρσας
ένα κοπάδι πάπιες να περνούν αμέριμνα μπροστά του, σταμάτησε και
περίμενε ευλαβικά να περάσουν.
Τελικά κατάφερε να πάρει την πρόκριση και το χρυσό μετάλλιο στον τελικό.

Λος Άντζελες 1932
– 3.400 μέτρα … στιπλ
Η συσκευή που μετράει τους γύρους έκανε γκάφα και «ανάγκασε» τους
αθλητές να κάνουν μια στροφή παραπάνω στον τελικό των 3.000 στιπλ. Ο
νικητής δεν άλλαξε, όμως ο δεύτερος έχασε το ασημένιο μετάλλιο γιατί
στα επιπλέον 400 μέτρα, ο Τόμας Ίβενσον πέρασε τον Τζόζεφ Μακ Κλάσκεϊ.
Το καλύτερο απ’ όλα είναι πως ενώ αποδείχθηκε το λάθος, η κατάταξη
έμεινε όπως είχε, αφού δεν έγινε ένσταση από την ενδιαφερόμενη πλευρά.

– Σκανδιναβικό θηρίο
Ο Σουηδός παλαιστής Καρλ Βέστεργκεν κέρδισε τον τρίτο του Ολυμπιακό
τίτλο στην ελληνορωμαϊκή πάλη συμπληρώνοντας 12 χρόνια στην κορυφή του
αθλήματος. Το 1920 κέρδισε στα μεσαία βάρη, το 1924 στα ελαφρά και το
1932 στα … βαρέα βάρη.

– Δώστε μου άθλημα να αγωνιστώ
Η Τεξανή με νορβηγικές ρίζες Μίλντρεντ Ντίντρικσον κέρδισε δυο χρυσά
μετάλλια – στα 80 μέτρα με εμπόδια και στο άλμα εις ύψος – και ένα
ασημένιο στον ακοντισμό. Κατηγορήθηκε για επαγγελματισμό, επειδή
πληρωνόταν για να παραδίδει μαθήματα κολύμβησης σε παιδιά, αλλά δεν το
έβαλε κάτω. Έπαιξε μπάσκετ σε αντρική ομάδα και αργότερα ασχολήθηκε
επιτυχημένα με το επαγγελματικό γκολφ. Θεωρείται η πιο πλήρης αθλήτρια
όλων των εποχών.

Βερολίνο, 1936
– Πάρε ύμνο να ‘χεις
Στην τελετή έναρξης η χιτλερική νεολαία παρέλασε υπό τους ήχους της
όπερας του Βάγκνερ «Tannhauser». Ακολούθησε ο γερμανικός ύμνος και
έπειτα ο ύμνος του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος. Ο τελευταίος
ακούστηκε συνολικά 480 φορές κατά τη διάρκεια των αγώνων!

– Φίλοι μέχρι θανατου
Ο μεγάλος Τζέσε Όουενς δέχτηκε συμβουλές στον προκριματικό του μήκους
από τον αντίπαλό του Γερμανό Λουτζ Λονγκ και κατάφερε να προκριθεί
στον τελικό, στον οποίο νίκησε το ζωντανό σύμβολο της Άριας φυλής μετά
από σκληρή μονομαχία. Οι δυο αθλητές συνδέθηκαν με στενή φιλία, την
οποία διέκοψε ο θάνατος του Λονγκ στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

– Χωρίς όρια
Ο Ούγγρος Ολίβιε Χάλασι κέρδισε το τρίτο του μετάλλιο με την ομάδα του
πόλο αν και ακρωτηριασμένος. Ο Χάλασι είχε χάσει το πόδι του από το
γόνατο και κάτω σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα.

Λονδίνο, 1948
– Αφήνοντας πίσω το σιδηρούν παραπέτασμα
Η Μαρί Προβανζίκοβα, η αρχηγός της ομάδας γυμναστικής της
Τσεχοσλοβακίας, έγινε η πρώτη αθλήτρια στην ιστορία των Ολυμπιακών
αγώνων που ζήτησε – και πήρε – πολιτικό άσυλο στη Δύση.

– Θα συρθώ και θα το πάρω
Ο Βέλγος μαραθωνοδρόμος Ετιέν Γκεγί μπήκε στο Στάδιο ευρισκόμενος στα
πρόθυρα της κατάρρευσης.
Ο Αργεντίνος Καμπρέρα και ο Βρετανός Ρίτσαρντ εκμεταλλεύθηκαν το
γεγονός και προσπέρασαν, παίρνοντας πρώτη και δεύτερη θέση αντίστοιχα.
Ο Γκεγί δεν το έβαλε κάτω, σύρθηκε κυριολεκτικά στον στίβο και πέρασε
ως τρίτος τη γραμμή του τερματισμού λίγο πριν λιποθυμήσει.

– Τσίτσιδος Πακιστανός στην πισίνα
Λίγο πριν τον προκριματικό στα 100 μέτρα ύπτιο, ένας Πακιστανός
κολυμβητής που βρισκόταν πάνω στον βατήρα, έβγαλε το μπουρνούζι του
και διαπίστωσε έκπληκτος ότι είχε ξεχάσει να φορέσει το μαγιό του.
Τελείως φρικαρισμένος πήδηξε μέσα στην πισίνα με άμεσο επακόλουθο την
ακύρωσή του και βέβαια τη λύτρωσή του.

Ελσίνκι, 1952
– Τρεχάτε ποδαράκια μου
Το σύστημα που ακολούθησε ο Σουηδός Ίνγκμαρ Γιόχανσον στον τελικό
βαρέων βαρών της πυγμαχίας απέναντι στα καταιγιστικά χτυπήματα του
αντιπάλου του Αμερικανού Έντουαρντ Σάντερς, ήταν η άτακτη υποχώρηση
και το κωμικό τρέξιμο γύρω γύρω από το ρινγκ. Ο Σουηδός ακυρώθηκε λόγω
διακωμώδησης του αθλήματος και μάλιστα δεν του απονεμήθηκε καν το
ασημένιο μετάλλιο. Τριάντα χρόνια αργότερα αποκαταστάθηκε η αδικία,
αφού και οι γενναίοι έχουν το δικαίωμα να το βάλουν στα πόδια κάποια
στιγμή!

– Έεεεεερχομαι γιόκα μου
Μεγάλες στιγμές στην Ολυμπιακή πισίνα, όταν ο Ζαν Μπουατό κέρδισε στα
400 μέτρα ελεύθερο το πρώτο χρυσό της Γαλλίας στην κολύμβηση, με
αποτέλεσμα ο μπαμπάς Μπουατό να πέσει με μια μεγαλοπρεπέστατη μπόμπα
στο νερό για να αγκαλιάσει τον κανακάρη του.

– Και με το δεξί και με το αριστερό
Ο δεξιόχειρας Κάρολι Τάκατς, μέλος της ουγγρικής ομάδας της
σκοποβολής, έχασε το «καλό» του χέρι σε ατύχημα με χειροβομβίδα στη
διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας. Δέκα χρόνια αργότερα, το 1948,
ο Τάκατς εμφανίστηκε πάλι στους Ολυμπιακούς αντιμετωπίζοντας το
ειρωνικό σχόλιο του μεγάλου φαβορί για τη νίκη Κάρλος Ενρίκε Ντιάζ:
«Τι κάνεις εσύ εδώ;» «Ήρθα για να μάθω», απάντησε αμάσητος ο Ούγγρος
και λίγες ώρες αργότερα κοιτούσε αφ’ υψηλού τον αντίπαλό του φορώντας
στο στήθος του το χρυσό και έχοντας σπάσει το παγκόσμιο ρεκόρ. Ο
φοβερός Τάκατς επανέλαβε τον θρίαμβό του και στο Ελσίνκι και έγινε ο
πρώτος σκοπευτής με δυο συνεχόμενα χρυσά στο πιστόλι ταχύτητας.

Μελβούρνη, 1956
– Ο αισθηματίας σφυροβόλος
Ο Αμερικανός αθλητής της σφυροβολίας Χάρολντ Κόνολι κέρδισε το χρυσό
μετάλλιο, έκανε ολυμπιακό ρεκόρ και πρόλαβε να ερωτευθεί την Όλγα
Φικότοβα, η οποία δέχτηκε την πρόταση γάμου που της έγινε, με
αποτέλεσμα τα πιτσουνάκια να παντρευτούν μετά τους αγώνες στην Πράγα
παρουσία μεγάλου πλήθους κόσμου.

– Ο πρόδρομος της Dream Team
Η αμερικάνικη ομάδα του μπάσκετ με ηγέτες τον Μπιλ Ράσελ και τον Κέι
Σι Τζόουνς, έδωσε πραγματικό ρεσιτάλ κερδίζοντας όλα τα παιχνίδια του
τουρνουά με πάνω από 30 πόντους διαφορά, ενώ παράλληλα πρόσφερε υψηλού
επιπέδου θέαμα σε όσους την παρακολούθησαν.

– Τίτλοι τέλους για την «ατμομηχανή»
Ο μεγάλος Εμίλ Ζάτοπεκ, ο μοναδικός αθλητής που έχει νικήσει 5 χλμ, 10
χλμ και Μαραθώνιο σε μια Ολυμπιάδα (1952), έκλεισε την τεράστια
καριέρα του στον Μαραθώνιο της Μελβούρνης, όπου έτρεξε παρά την κήλη
που τον βασάνιζε τις τελευταίες εβδομάδες.
Ο Τσεχοσλοβάκος πήρε τελικά την έκτη θέση και βρήκε στη γραμμή του
τερματισμού τον νικητή και μεγάλο του αντίπαλο – αιώνιο δεύτερο
εξαιτίας του Ζάτοπεκ – Γάλλο Αλέν Μιμούν να τον περιμένει συγκινημένος
για να τον σφίξει στην αγκαλιά του κάτω από την αποθέωση των θεατών
που παρακολουθούσαν εκστατικοί τους τίτλους τέλους της καριέρας ενός
από τους μεγαλύτερους αθλητές όλων των εποχών.

Ρώμη, 1960
– Χρονομέτρες της συμφοράς
Στον τελικό των 100 μέτρων ελεύθερου στιλ, δυο ηλεκτρονικές συσκευές
έδωσαν πρώτο τον Αμερικανό Λανς Λάρσον, όμως οι κριτές πήραν το θέμα
πάνω τους και αποφάσισαν ότι το χρυσό θα το έπαιρνε ο δεύτερος,
Αυστραλός Τζον Ντέβιτ. Τέσσερα ολόκληρα χρόνια οι Αμερικανοί γύρευαν
δικαίωση, όμως η απόφαση δεν άλλαξε ποτέ.

– Η μαύρη «γαζέλα»
Η Βίλμα Ρούντολφ χτυπήθηκε στα παιδικά της χρόνια από πολιομυελίτιδα,
οστρακιά και πνευμονία, όμως τίποτα από αυτά δεν την εμπόδισε να γίνει
μια από τις μεγαλύτερες σπρίντερ όλων των εποχών. Στη Ρώμη κέρδισε 3
χρυσά στα 100 μ., στα 200 μ. και στη μικρή σκυταλοδρομία. Η ταχύτητά
της, η χάρη και η ομορφιά της, της χάρισαν το προσωνύμιο «μαύρη
γαζέλα».

– Ο «ξυπόλητος αυτοκράτορας»
Τρέχοντας μόλις τον τρίτο μαραθώνιο της ζωής του, ο Αιθίοπας Αμπέμπε
Μπικίλα μπήκε πρώτος στο στάδιο της Ρώμης αφήνοντας άφωνους όλους τους
θεατές: ο νικητής – πρώτος μαύρος Αφρικανός που κατέκτησε χρυσό –
έτρεχε ξυπόλητος! Τέσσερα χρόνια αργότερα θα πειστεί να φορέσει
παπούτσια και θα είναι η μοναδική διαφορά στο σενάριο, αφού ο φτερωτός
Αιθίοπας θα περάσει και πάλι πρώτος τη γραμμή του τερματισμού.

Τόκιο, 1964
– Όταν μάθαμε πως υπάρχουν και χιλιοστά …
Στα 100 μέτρα ελεύθερο των ανδρών, ο Γερμανός Χανς Γιοακίμ Κλάιν και ο
Αμερικανός Γκάρι Ίλμαν έπεσαν κυριολεκτικά μαζί στον τερματισμό.
Έμελλε να είναι ο Αμερικανός, αυτός που θα βίωνε πρώτος τη σημασία που
έχει ένα χιλιοστό του δευτερολέπτου, αφού αυτή ήταν η χρονική διαφορά
που του στέρησε το χρυσό μετάλλιο.

– Cherchez l’homme
Όταν ο Ιάπωνας πρωθυπουργός προσκάλεσε την αρχηγό της χρυσής ομάδας
βόλεϊ γυναικών, το τελευταίο που περίμενε να ακούσει από τα χείλη της
ήταν ακριβώς τα λόγια που ξεστόμισε η Μασάε Κασάι: «Κύριε πρωθυπουργέ,
η σκληρή προπόνηση δεν μου αφήνει χρόνο να βρω έναν άντρα..!»
Ο Πρωθυπουργός δεν έχασε χρόνο, της γνώρισε τον καλλιτέχνη Καζούο
Νακαμούρα και λίγο καιρό αργότερα έφαγε κουφέτα.

– Σήκωσε – παραλίγο – το μπαϊράκι
Η Αυστραλέζα κολυμβήτρια Ντον Φρέιζερ πήρε το τρίτο συνεχόμενο χρυσό
(μετά τη Μελβούρνη και τη Ρώμη) στα 100 μέτρα ελεύθερο, αλλά λίγες
μέρες αργότερα συνελήφθη επειδή μαζί με φίλους της προσπάθησε να
κλέψει την Ολυμπιακή σημαία που κυμάτιζε στα ανάκτορα του Τόκιο.
Ο Ιάπωνας αυτοκράτορας έδωσε τόπο στην οργή και θεώρησε το συμβάν
λήξαν, όμως η Ομοσπονδία της Αυστραλίας τα πήρε στο κρανίο και
τιμώρησε την Φρέιζερ με δεκαετή αποκλεισμό από κάθε επίσημη
διοργάνωση, κρίνοντας ότι η συμπεριφορά της εξέθεσε την πατρίδα της.

Μέξικο Σίτι, 1968
– Ντόπες, ταρτάν, χρονόμετρα και … έλεγχος φύλου
Πολλές ήταν οι καινοτομίες που παρουσιάστηκαν στο Μέξικο Σίτι. Οι
νικητές θα περνούσαν από αντιντόπινγκ κοντρόλ, οι δρομείς θα δοκίμαζαν
το ταρτάν, τα ηλεκτρονικά μέσα θα αποφάσιζαν πλέον για τον νικητή και
για … καλό και για κακό, οι αθλήτριες θα περνούσαν από έλεγχο φύλου,
απόφαση η οποία ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών, αφού θεωρήθηκε
ρατσιστική.

– Black Power
Στην τελετή απονομής των μεταλλίων, ο Τόμι Σμιθ και ο Τζον Κάρλος –
πρώτος και τρίτος αντίστοιχα στον τελικό των 200 μέτρων – ύψωσαν τις
μαυρογαντοφορεμένες τους γροθιές και έγειραν το κεφάλι τους χαμηλά
κατά τη διάρκεια ανάκρουσης του εθνικού τους ύμνου, κατηγορώντας με
αυτό τον τρόπο τις φυλετικές διακρίσεις στις ΗΠΑ. Λίγο αργότερα
εκδιώχθηκαν από το Ολυμπιακό χωριό.

– Αποπληκτική υστερία
Στην πρώτη του προσπάθεια στον τελικό του μήκους, ο Μπομπ Μπίμον
έτρεξε με δύναμη, πάτησε τέλεια και απογειώθηκε προς τη δόξα. Το άλμα
του ήταν τόσο μεγάλο που ξεπέρασε το πεδίο της συσκευής οπτικής
μέτρησης. Η κλασική ταινία μέτρησης που επιστρατεύτηκε, έδειξε 8.90 μ.
Τα τελευταία 33 χρόνια το παγκόσμιο ρεκόρ είχε προχωρήσει 23 εκατοστά.
Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα ο Μπίμον πρόσθεσε άλλα 55, αλλά στην αρχή
δεν πήρε χαμπάρι, επειδή το μετρικό σύστημα του ήταν άγνωστο. Όταν
όμως τα μέτρα έγιναν πόδια (29 και 2.5 ίντσες), ο Αμερικανός
κατέρρευσε από τη χαρά του σε μια φυσιολογική αντίδραση παράλυσης, που
στην ιατρική ονομάζεται «αποπληκτική υστερία». Κάτι ανάλογο έπαθαν και
οι αντίπαλοί του – όχι ακριβώς από χαρά – που σοκαρισμένοι από το
ρεκόρ, δεν μπόρεσαν σε καμία στιγμή να συγκεντρωθούν στον αγώνα.

Μόναχο, 1972
– Τα «μπούρου μπούρου» κομμένα
Η ΔΟΕ και η Αμερικανική Ολυμπιακή Επιτροπή θεώρησαν προσβλητική τη
συμπεριφορά των νικητών των 400 μέτρων Βίνσεντ Μάθιους (χρυσό) και
Γουέιν Κόλετ (ασημένιο) και τους απέκλεισαν δια βίου από τους
Ολυμπιακούς Αγώνες. Τι είχε συμβεί; Οι δυο αθλητές εξαγρίωσαν το
κοινό, όταν στην τελετή απονομής των μεταλλίων προτίμησαν να
συνομιλούν αδιάφορα, ακόμα και την ώρα που παιάνιζε ο εθνικός τους
ύμνος.

– Βαρέθηκε να κολυμπάει
Σε διάστημα επτά ημερών ο Αμερικανός Μαρκ Σπιτζ κέρδισε επτά χρυσά
μετάλλια σε επτά διαφορετικά αγωνίσματα, επιτυγχάνοντας μάλιστα σε όλα
παγκόσμιο ρεκόρ. Το μόνο του άγχος ήταν αν θα προλάβαινε να πάρει
μέρος σε όλα. Σε μια από τις τελετές απονομής, ο Σπιτζ κράτησε τα
παπούτσια του πάνω από το κεφάλι του. Η ΔΟΕ ενοχλήθηκε από την κίνηση
και εξέτασε την περίπτωση της γκρίζας διαφήμισης, αθωώνοντας τελικά
τον αθλητή.

– Τα τρία δεύτερα που κράτησαν μια αιωνιότητα
Το χρονόμετρο στον τελικό του μπάσκετ μεταξύ ΗΠΑ και ΕΣΣΔ είχε
μηδενιστεί και ο φωτεινός πίνακας έδειχνε 50-49 υπέρ των Αμερικανών,
οι οποίοι πανηγύριζαν μέσα στο γήπεδο την «ψυχροπολεμική» τους νίκη.
Οι Σοβιετικοί υποστήριξαν – δικαίως – ότι απέμεναν ακόμα τρία
δευτερόλεπτα και στη συνέχεια κέρδισαν το ματς 51-50 με το καλάθι του
Μπέλοφ στην εκπνοή, επικρατώντας τελικά σε μια από τις μεγαλύτερες
μονομαχίες προπαγάνδας και αναγκάζοντας τους αντιπάλους τους να
αρνηθούν να παραλάβουν τα αργυρά μετάλλια, επειδή θεώρησαν πως είχαν
αδικηθεί.

Μόντρεαλ, 1976
– Αραιοκατοικημένο … μετάλλιο
Με πληθυσμό μόλις 53.000 κατοίκους, οι Βερμούδες έγιναν η πιο
αραιοκατοικημένη χώρα που κέρδισε μετάλλιο σε θερινούς Ολυμπιακούς
αγώνες, χάρη στον Κλάρενς Χιλ, ο οποίος κατέκτησε το χάλκινο στην
πυγμαχία.

– Ο «κορίτσια ο Μπάρκουλης» …
Ο Σοβιετικός παλαιστής Λεβάν Τεντιατσβίλι είχε μια μοναδική μέθοδο για
να «φτιάχνεται» πριν εφαρμόσει την αποφασιστική λαβή και ρίξει τον
αντίπαλο στο ταπί. Έψαχνε ανάμεσα στο κοινό μέχρι να βρει κάποια
όμορφη δεσποινίδα και μόλις εντόπιζε τον στόχο του, της έκλεινε πονηρά
το μάτι, χαμογελούσε ικανοποιημένος και ξεχυνόταν στην επίθεση. Άλλα
κόλπα …

– Νέμεθ στη δευτέρα …
Ο Ούγγρος Μίκλος Νέμεθ κέρδισε το χρυσό στον ακοντισμό με νέο
παγκόσμιο ρεκόρ (94.58 μ.). Την ίδια μέρα, 28 χρόνια νωρίτερα όμως,
στην Ολυμπιάδα του Λονδίνου, ο πατέρας του, Ίμρε Νέμεθ είχε κατακτήσει
την πρώτη θέση στη σφυροβολία.

Μόσχα, 1980
– Αχτύπητο «διδυμάκι»
Στη διάρκεια της απονομής στο αγώνισμα της δικώπου χωρίς πηδαλιούχο,
οι θεατές είδαν στα μάτριξ δυο φάτσες ολόιδιες πάνω στο ψηλότερο σκαλί
του βάθρου.
Επρόκειτο για τους δίδυμους Ανατολικογερμανούς Μπερντ και Γιοργκ
Λονγκβόιγκτ. Στο δεύτερο σκαλί του βάθρου συνέβαινε ακριβώς το ίδιο,
αφού οι ασημένιοι Ολυμπιονίκες ήταν επίσης δίδυμοι (Γιούρι και Νικολάι
Πιμένοφ).

– Τα δάκρυα του Μίσα
Αν υπάρχει μια μασκότ που αγαπήθηκε περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη –
με διαφορά – στην ιστορία των Ολυμπιακών αγώνων, αυτή δεν είναι άλλη
από τον Μίσα, το χαριτωμένο αρκουδάκι που έκανε την εμφάνισή του στην
τελετή έναρξης με τα υπέροχα ψηφιδωτά που έφτιαξαν οι Μοσχοβίτες στις
κερκίδες του σταδίου Λένιν, αφήνοντας άφωνους θεατές και τηλεθεατές σε
όλο τον κόσμο.
Ο Μίσα σχεδιάστηκε το 1977 από τον εικονογράφο παιδικών βιβλίων Βίκτορ
Χιζίκοφ μετά από 6 μήνες προσπαθειών και 100 διαφορετικές ιδέες.
Κορυφαία εμφάνιση του Μίσα, αυτή της τελετής λήξης με τα αξέχαστα
«δάκρυα» του αρκούδου που συγκίνησαν ολόκληρη την υφήλιο.

Λος Άντζελες, 1984
– Citius, altius, fortius
Την απάντηση σε όλους όσους γίνονται σκλάβοι των απαγορευμένων ουσιών
στο βωμό της ψεύτικης δόξας και του ξεπουλημένου χρήματος, έδωσε η
Ελβετίδα Γκαμπριέλα Άντερσεν με την απίστευτη προσπάθειά της στα
τελευταία μέτρα του Μαραθώνιου μέσα στο στάδιο και κάτω από την
απόλυτη αποθέωση που της επιφύλαξαν όλοι οι θεατές. Η Άντερσεν
βρισκόταν σε κατάσταση πλήρους εξάντλησης και παρέπαιε σε κάθε της
βήμα, αλλά δεν εγκατέλειπε την προσπάθειά της. Οι γιατροί που την
πλησίασαν διαπίστωσαν ότι ίδρωνε και της επέτρεψαν να ολοκληρώσει την
προσπάθειά της. Η 39χρονη αθλήτρια τερμάτισε τελικά στην 37η θέση.

– Τρομολαγνεία
Όπως ήταν φυσικό, οι Αμερικανοί ήταν σίγουροι πως ολόκληρος ο κόσμος
τους απειλούσε και διέθεσαν απίστευτα κονδύλια στην αντιτρομοκρατική
προστασία των αγώνων. Ξοδεύτηκαν 55 εκατομμύρια δολάρια, ενώ
επιστρατεύτηκαν 17.000 αστυνομικοί και 80 ελικόπτερα που όργωναν επί
24ώρου βάσης τον ουρανό του Λος Άντζελες. Κερασάκι στην τούρτα ένα
ρομπότ προγραμματισμένο να εξουδετερώνει βόμβες.

– Αλλάχ ουακμπάρ
Η Ναουάλ Ελ Μουταουάκελ από το Μαρόκο, νικήτρια στα 400 μέτρα εμπόδια,
ήταν η πρώτη Μαροκινή, η πρώτη Αφρικανή, αλλά και η πρώτη γυναίκα του
ισλαμικού κόσμου που κατέκτησε χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο.

Σεούλ, 1988
– Περιδρόμιασε τον άμπακο
Ο πυγμάχος Έντουαρντ Πάουλουμ ήταν ο πρώτος αθλητής στην ιστορία του
Βανουάτου που έπαιρνε μέρος σε Ολυμπιακούς αγώνες.
Πρέπει να ήταν τέτοιος ο ενθουσιασμός του – ή η πείνα του – που την
ημέρα του αγώνα και ενώ απαγορευόταν να φάει πριν την αναμέτρηση,
αυτός έπεσε με τα μούτρα στο φαΐ και την έκανε ταράτσα. Αποτέλεσμα;
Όταν ζυγίστηκε, βρέθηκε υπέρβαρος και φυσικά αποκλείστηκε.

– 42 χρόνια μετά
Η συναισθηματική φόρτιση χτύπησε κόκκινο όταν μπήκε στο στάδιο ο
τελευταίος λαμπαδηδρόμος. Επρόκειτο για τον 76χρονο Ζον Κι Τσανγκ, ο
οποίος είχε κερδίσει το χρυσό στον Μαραθώνιο του 1936.
Ο παππούς είχε αναγκαστεί τότε από τους Ιάπωνες – που είχαν καταλάβει
την Κορέα – να αλλάξει το επίθετό του και να αγωνιστεί με γιαπωνέζικο
όνομα.

– Τίγκα στη φασολάδα
Η Κρίστιν Ότο κατέκτησε 6 χρυσά μετάλλια στην κολύμβηση και έτσι έγινε
η πιο πετυχημένη αθλήτρια σε μια μόνο διοργάνωση. Η Ότο ήταν το
τελευταίο και πλέον πετυχημένο προπαγανδιστικό προϊόν της Ανατολικής
Γερμανίας σε Ολυμπιακούς αγώνες.
Αρχηγός αυτή και μαζί της ολόκληρη η κολυμβητική ομάδα της DDR
εξέθεσαν ανεπανόρθωτα το Ολυμπιακό κίνημα και συνέχισαν την παράδοση
της σούπερ ντόπας, το οποίο φυσικά οδηγήθηκε σε ακόμα πιο σκοτεινούς
δρόμους τα επόμενα χρόνια.

Βαρκελώνη, 1992

– Χαστούκι στις φυλετικές διακρίσεις
Η πρώτη μαύρη γυναίκα νικήτρια στα 10.000 μέτρα Ντεπαρτού Τούλου από
την Αιθιοπία, αμέσως μόλις πέρασε τη γραμμή του τερματισμού, περίμενε
τη λευκή αντίπαλό της, Ελάνα Μέγιερ από την Νοτιοαφρικανική Δημοκρατία
και πιασμένες χέρι χέρι έκαναν μαζί το γύρο του θριάμβου, στέλνοντας
μήνυμα ελπίδας σε ολόκληρη την Αφρική.

– Ολυμπιακά μετάλλια Ε.Π.Ε.
Ο Γερμανός Αντρέας Κέλερ κέρδισε το χρυσό μετάλλιο με την ομάδα χόκεϊ
συνεχίζοντας επάξια την οικογενειακή παράδοση, αφού ο παππούς του ήταν
ασημένιος στο ίδιο αγώνισμα το 1936 και ο πατέρας του Κάρστεν χρυσός
το 1972.

– Η απόλυτη Ολυμπιακή κωλοφαρδία
Απέμεναν λίγα μέτρα για τον τερματισμό της κούρσας των 100 μέτρων με
εμπόδια και ο Θεός του στίβου – έχοντας μεγάλα κέφια – έστειλε την
Γκέιλ Ντίβερς στο ταρτάν, τη Βούλα Πατουλίδου πρώτη στο νήμα και
ολόκληρη την Ελλάδα στον έβδομο ουρανό. Από τις πλέον cult στιγμές των
Ολυμπιακών αγώνων ever. Για την Ελλάδα ρε ******!

Ατλάντα, 1996
– Το μετάλλιο του Κλέι στον Άλι
Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή πρόσφερε στον Μοχάμεντ Άλι ένα χρυσό
μετάλλιο για να αντικαταστήσει εκείνο που ο μεγάλος πυγμάχος είχε
χάσει μετά τους Ολυμπιακούς του 1960. Εξοργισμένος τότε ο Κάσιους Κλέι
είχε πετάξει το μετάλλιο σε ένα ποτάμι, επειδή δεν του επέτρεψαν την
είσοδο σε εστιατόριο του Οχάιο, το οποίο δεχόταν μόνο λευκούς πελάτες.
Κρατήστε πάντως τις επιφυλάξεις σας, αφού ακούγεται πως η όλη ιστορία
είναι μύθος που συντηρεί η ΔΟΕ για να βρισκόμαστε σε δουλειά …

– Sorry, κλείσαμε …
Η Σιρίβαν Κέταβονγκ από το Λάος χρειάστηκε 3 ώρες και 25 λεπτά για να
τερματίσει στον Μαραθώνιο, αλλά αποδείχτηκε άδικος κόπος, αφού η
επίδοσή της δεν καταγράφηκε ποτέ στους επίσημους καταλόγους. Η λίστα –
δυστυχώς για τη Σιρίβαν – είχε κλείσει 20 λεπτά πριν τερματίσει.

– Πρώτο και τελευταίο
Το χρυσό μετάλλιο του Λάι Σαν Λι στην ιστιοσανίδα ήταν το πρώτο που
κέρδισε ποτέ το Χονγκ Κονγκ σε Ολυμπιακούς αγώνες, αλλά και το
τελευταίο, αφού στη συνέχεια το λιμάνι – κρατίδιο εντάχθηκε στην Κίνα.

Σίδνεϊ, 2000

– Με τα μάτια της ψυχής
Η τυφλή Αμερικανίδα δρομέας Μάρλα Ρουνγιάν, η οποία τερμάτισε όγδοη
στον τελικό των 1.500 μέτρων, έγινε η πρώτη αθλήτρια στην ιστορία που
πήρε μέρος τόσο στους Ολυμπιακούς, όσο και στους Παραολυμπιακούς
Αγώνες.

– Μαθήματα γεωγραφίας
Πολλές πρωτιές για χώρες που ουδέποτε στο παρελθόν είχαν διακριθεί σε
Ολυμπιακούς, ήταν ένα από τα γεγονότα που σημάδεψαν τους αγώνες του
Σίδνεϊ.

Χαρακτηριστικότερα παραδείγματα:
-Η Χιου Γκαν Τραν με το ασημένιο στο ταεκβοντό (πρώτο μετάλλιο στην
ιστορία για το Βιετνάμ)
-Η Μαρία Ισαβέλ Ουρούτια με τη νίκη της στην άρση βαρών (πρώτο χρυσό
μετάλλιο στην ιστορία για την Κολομβία)
-Η Σουζανθίκα Τζαγιασίνγκε με το χάλκινο στα 200 μ. (πρώτο μετάλλιο
στην ιστορία για την Σρι Λάνκα).

Αθήνα, 2004

– Άμα δε σε θέλει …
Ο Βραζιλιάνος μαραθωνοδρόμος Βαντερλέι ντε Λίμα προηγείτο στο 32ο
χιλιόμετρο της κλασικής διαδρομής και έτρεχε προς τη δόξα, όταν ένας
ψυχάκιας βγήκε από το πλήθος και του την έπεσε προσπαθώντας να τον
ρίξει κάτω. Ένας θεατής που παρακολουθούσε τον αγώνα, ακινητοποίησε
τον psycho (επρόκειτο για έναν Ιρλανδό που στην μπλούζα του είχε
τυπωμένες διάφορες ασυναρτησίες για το Ισραήλ, τις προφητείες και την
Βίβλο) και ο Ντε Λίμα μπόρεσε να συνεχίσει την κούρσα. Σοκαρισμένος
όμως από το συμβάν και έχοντας χάσει τον ρυθμό του, ο Βραζιλιάνος
υποχώρησε δυο θέσεις και τερμάτισε τρίτος στο Παναθηναϊκό Στάδιο, όπου
και αποθεώθηκε από όλο το πλήθος που είχε δει το περιστατικό ζωντανά
από τα μάτριξ. Λίγα χιλιόμετρα πριν το «πέσιμο» του Ιρλανδού, ο Ντε
Λίμα είχε δεχθεί επίθεση και από αδέσποτα σκυλιά. Άμα δε σε θέλει …

– «Κεντέρης, Κεντέρης … »
Μόλις βγήκαν στο ταρτάν του ΟΑΚΑ οι αθλητές για τον τελικό των 200
μέτρων, η ατμόσφαιρα ήταν ήδη ηλεκτρισμένη. Οι πρώτες μουρμούρες που
ακούστηκαν, πολύ γρήγορα μετατράπηκαν σε άγριο κράξιμο. Οι Έλληνες
φίλαθλοι – αρκετά μπερδεμένοι και υπό το κράτος του σοκ με την υπόθεση
Κεντέρη-Θάνου – τα έβαλαν με όλους. Στοχοποίησαν την υποκριτική ΔΟΕ
και την επιλεκτική WADA, ενώ τα πράγματα έγιναν ακόμα χειρότερα όταν ο
Αμερικανός Σον Κρόφορντ μετέτρεψε σε χειρονομίες προς το πλήθος την
αγανάκτησή του για την έλλειψη δυνατότητας αυτοσυγκέντρωσης των
αθλητών στους βατήρες. Τέσσερις φορές ακυρώθηκε η εκκίνηση μέσα σε ένα
στάδιο που πλέον «έβραζε», ενώ το όνομα του Κεντέρη έγινε το κεντρικό
σύνθημα στα χείλη χιλιάδων θεατών, τη στιγμή που ο εκφωνητής από τα
μεγάφωνα μάταια προσπαθούσε να ηρεμήσει τα πνεύματα ώστε να διεξαχθεί
ο τελικός. Και ήταν μόνο η γαλήνια μορφή του μεγάλου Φρανκ Φρέντερικς
που έκανε τελικά δυνατή τη διεξαγωγή του αγώνα. Ο αθλητής από τη
Ναμίμπια, ο μοναδικός που κατάλαβε τα ανάμικτα συναισθήματα των
Ελλήνων φιλάθλων, κατάφερε με την ευγένειά του να πείσει το μαινόμενο
πλήθος να ηρεμήσει και πραγματικά αποθεώθηκε, σε αντίθεση με τους
τρεις Αμερικανούς που πήραν τελικά τα τρία μετάλλια, αλλά με την
αλαζονική τους συμπεριφορά το μόνο που κέρδισαν ήταν το μυριόστομο
«γιούχα».

– Για δέκα λεπτά έτρεμε η γη …
Ήταν η στιγμή που ο Πύρρος Δήμας ανέβηκε στο βάθρο για να παραλάβει το
χάλκινο μετάλλιο και να κλείσει την αυλαία της αθλητικής του καριέρας
μπροστά στο κοινό που τον λάτρεψε και του επεφύλαξε την πιο
συγκινητική στιγμή σε ολόκληρη την Ολυμπιάδα. Το γυμναστήριο
τρανταζόταν από τα ποδοβολητά, ο χρόνος είχε σταματήσει και τα
χειροκροτήματα και οι ιαχές συναγωνίζονταν τα δάκρυα που έτρεχαν από
χιλιάδες μάτια μέσα στο γυμναστήριο της Νίκαιας. «Αυτό το μετάλλιο για
μένα δεν είναι χάλκινο. Είναι ένα μετάλλιο ξεχωριστό, το μετάλλιο του
κόσμου. Είναι η στιγμή που θέλει να ζήσει κάθε αθλητής, μια ιδανική
γιορτή αποχαιρετισμού. Σας ευχαριστώ όλους», ήταν τα λόγια του
πρωταγωνιστή.

 
Αρέσει σε %d bloggers: